Świerzb jest chorobą inwazyjną skóry, spowodowaną zakażeniem pasożytami świerzbowca (Sarcoptes scabiei). Często występuje w postaci epidemii, zwłaszcza w populacjach żyjących w złych warunkach sanitarnych. Świerzbowce drążą korytarze w warstwie rogowej skóry. Typowe "chodniki" świerzbowca zlokalizowane są między palcami rąk, w okolicy pach, pępka, pachwin i genitalii. Pasożyty pozostawiają odchody, które wywołują reakcję alergiczną; objawia się ona bardzo swędzącą wysypką (cienkie wypukłe smugi i grudki).

LECZENIE
• W aptekach są dostępne preparaty przeciwświerzbowe z krotamitonem (Crotamiton) lub benzoesanem benzylu (Novoroscabin). Należy je nakładać na skórę całego ciała, od szyi w dół, omijając głowę i twarz (o ile nie ma ku temu wskazań). Szczególnie starannie należy posmarować boczne powierzchnie palców rąk i stóp, wprowadzając preparat pod paznokcie. Zazwyczaj wystarczy jednokrotne zastosowanie, ale trzeba objąć leczeniem wszystkich członków rodziny, by uniknąć nawrotu infekcji.
• Nie należy myć rąk po zastosowaniu preparatu. Po zastosowaniu leku trzeba zmienić pościel i odzież, żeby uniknąć nawrotu infekcji.
• Stosowanie mydła i balsamów z wyciągiem z drzewa herbacianego zmniejsza ryzyko ponownej infekcji.
• Doustne leki antyhistaminowe zmniejszą świąd i ułatwią zaśnięcie.

ROKOWANIE
Świąd i łuszczenie się skóry niekiedy utrzymuje się jeszcze 2—3 tygodnie po leczeniu, ponieważ w skórze pozostają odchody pasożyta.