Choroba kesonowa (dekompresyjna) to zespół objawów, które występują u nurków podczas zbyt szybkiego przechodzenia z panującego w głębinach wysokiego ciśnienia do niższego ciśnienia atmosferycznego. Zwykle dochodzi do niej, gdy nurek pośpiesznie powraca na powierzchnię wody. Podczas takiego wynurzania ciśnienie spada nagle, co powoduje, że z tkanek organizmu uwalniane są pęcherzyki gazów - azotu, tlenu i dwutlenku węgla — rozpuszczone w płynach wewnątrzustrojowych podczas schodzenia w dół. Spośród gazów oddechowych jedynie azot powoduje zaburzenia, ponieważ tlen i dwutlenek węgla ulegają chemicznemu związaniu przez krew. W czasie powolnego wynurzania gazy są wydalane z organizmu przez oddychanie; ale jeśli prędkość wynurzania się nurka przekracza szybkość wydalania azotu przez płuca, następuje gwałtowne wydzielanie się azotu do krwi, co powoduje wystąpienie zatorów gazowych, a w ostateczności - ostrej niewydolności krążenia. Może dojść do nagłej duszności i śmierci z uduszenia.

OBJAWY
Objawy mogą wystąpić do 24 godzin po nurkowaniu. Należą do nich:
• świąd skóry i wybroczyny;
• silne bóle w okolicy ramion i stawów kolanowych;
• duszność lub ból w klatce piersiowej;
• mrowienie lub drętwienie;
• zaburzenia widzenia;
• oszołomienie, zaburzenia równowagi, osłabienie;
• nudności, wymioty;
• silne bóle głowy.

Leczenie polega na powolnej dekompresji i przebywaniu w komorze hiperbarycznej, w której ciśnienie powietrza jest najpierw zwiększane do poziomu, jakiemu poddany był nurek, następnie zmniejszane z bezpieczną szybkością do ciśnienia panującego na poziomie morza.
Nurkowie powinni zapobiegać chorobie kesonowej, używając właściwej mieszanki powietrznej (ze zwiększoną zawartością tlenu) oraz dostosowując tempo wynurzania do czasu trwania i głębokości nurkowania (według tabel dekompresyjnych).