Osoby chorujące na bulimię charakteryzują się chaotycznym zachowaniem związanym z jedzeniem. Po okresie objadania się dochodzi do prowokowania wymiotów, stosowania środków przeczyszczających czy intensywnych ćwiczeń fizycznych. Osoby z bulimią myślami skupiają się wokół jedzenie, mają obsesję na punkcie kontrolowania wagi swojego ciała. Wywoływanie wymiotów ma na celu ujarzmienie niekontrolowanego jedzenia oraz ma zapobiec tyciu.
Dopiero w latach 70. XX wieku, bulimia została uznana za oddzielne schorzenie zaburzenia łaknienia. Zjawisko bulimii staje się coraz powszechniejsze (występuje częściej niż anoreksja). Dotyczy ono około 10% młodych kobiet. U mężczyzn to zaburzenie występuje rzadziej.
Najczęstsze przypadki dot. starszych nastolatek oraz kobiet po 20. roku życia. Każdy przypadek różni się częstotliwością występowania napadów: od jednego na kilka miesięcy do nawet kilkunastu w ciągu dnia.
Anoreksja i bulimia mogą współistnieć u tej samej osoby i bez leczenia mogą utrzymywać się przez wiele lat.

OBJAWY
Bulimia jest znacznie trudniejsza do wykrycia od anoreksji, ponieważ nie dochodzi do zmiany masy ciała ani do zmiany sposobu odżywiania. Natomiast u takiej osoby dochodzi do zmian w sferze zachować i emocji:
* silne, ale fałszywe przekonanie, że jest się otyłym;
* obsesyjny stosunek do jedzenia oraz paniczny strach przed utyciem;
* znikanie w toalecie po posiłkach (w celu wywołania wymiotów);
* nadużywanie środków przeczyszczających, moczopędnych i lewatyw;
* zmienność nastrojów;
* zaburzenia zachowania, zachowania sekretne i izolacja towarzyska;
* okresy głodzenia się;
* nadmierne ćwiczenia fizyczne.

Występują również zmiany fizyczne:
* częste zmiany masy ciała;
* ból gardła, powiększenie ślinianek;
* pogorszenie stanu skóry;
* nieregularne miesiączkowanie;
* senność i chroniczne poczucie zmęczenie.

PRZYCZYNY
Przyczyny prowadzące do bulimii są różne. Istotną rolę mogą odgrywać czynniki dziedziczne i traumatyczne przeżycia, takie jak osierocenie czy molestowanie seksualne. Większość chorych ma niskie poczucie własnej wartości oraz cierpi z powodu depresji. Przejadanie jest pewną formą pocieszenia. Kiedy traci się kontrolę nad ilością spożywanego pokarmu, powstają wtedy wyrzuty sumienia, poczucie winy i wstydu, które w konsekwencji doprowadzają do wywoływania wymiotów lub stosowania środków przeczyszczających.

LECZENIE
Leczenie powinno być kierowane przez specjalistów w zakresie zaburzeń łaknienia, psychiatry, ale mogą być również przepisane środki przeciwdepresyjne.
Porady żywieniowe są istotne dla osób z bulimią tylko wtedy, jeśli są gotowe je zaakceptować. Takie wskazówki powinny być dodatkiem, a nie alternatywą, dla wsparcia emocjonalnego. Mogą pomóc w radzeniu sobie z niedoborami minerałów, uczuleniami i uzależnieniami, jakie mogą wystąpić jako skutek zaburzeń w odżywianiu.